Zespół Szkół nr 101
w Poznaniu
Szkoła
Z życia szkoły
Dla rodziców i uczniów
Historia szkoły
Historia szkoły
Ponad 100 lat, tyle
lat istnieje nasza szkoła! Pierwsza szkoła specjalna w Polsce!
Materiałyźródłowe
podają dwie różne daty jej założenia: Michał Wawrzynowski
podaje rok 1896
a Fr. Frenzel i J. Schwenk 1897.
W roku 1896 lub 1897 Poznań doczekał się otwarcia szkoły dla dzieci upośledzonych umysłowo.
Była ona założona przez Niemców, ponieważ Wielkopolska w tych latach była pod zaborem pruskim. Niemcy kierowali do szkoły specjalnej dzieci polskie, które nie chciały się uczyć w znienawidzonych szkołach niemieckich i nie wykazywały żadnego zapału do nauki. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Naczelna Rada Ludowa zniosła istniejącą szkołę specjalną, która dopiero w 1923 roku wznowiła działalność.
Siedzibą szkoły był barak przy ul. Wielkie Garbary nr 25, był to barak murowany, miał obszerne i jasne sale, duże boisko i szkolny ogródek. Jednak duża odległość od śródmieścia i nieefektowny wygląd zewnętrzny baraku nie były korzystne dla działalności szkoły. Pierwszym kierownikiem szkoły był Franciszek Kuhn. W 1935 roku utworzono filię istniejącej szkoły przy ul. Grunwaldzkiej 3. W trzy lata później filia stała się samodzielną szkołą.
Kierownikiem tej szkoły został Franciszek Kuhn, a na jego miejsce w szkole Specjalnej nr 38 powołano Ignacego Wałkowskiego. We wrześniu 1939 roku budynek szkolny został zajęty najpierw przez polskie jednostki wojskowe a później przez hitlerowców. Niemcy doprowadzili szkolnictwo i budynki do zupełnej ruiny.
Po wyzwoleniu Poznania przyznano szkole tymczasowe pomieszczenie w budynku szkoły powszechnej przy ul. Dąbrowskiego 73. Do pracy zgłosili się: kierownik Ignacy Wałkowski oraz nauczyciele - Wanda Wojnarowska i Stanisław Jarantowski. Nie wrócił Franciszek Kuhn, zamordowany przez Niemców w obozie koncentracyjnym w 1940 roku.
9 września 1945 roku rozpoczęto naukę. Zapisano 40 uczniów, utworzono 2 oddziały. Warunki pracy
i nauki były bardzo trudne. Wspólne pomieszczenia szkoły specjalnej i powszechnej nie było korzystne, gdyż dzieci upośledzone umysłowo stale były narażone na zaczepki i przykrości ze strony pozostałych uczniów. Zgłaszało się też coraz więcej dzieci a szkoła nie mogła wszystkich przyjąć z powodu braku miejsc.
Kierownictwo szkoły i Komitet Rodzicielski usilnie starali się o inne, lepsze pomieszczenie dla szkoły. Starania zostały uwieńczone sukcesem. 13 stycznia 1947 roku nastąpiła przeprowadzka do nowej siedziby przy ul. Klaudyny Potockiej 16. Miała ona 5 izb lekcyjnych, kancelarię, pokój nauczycielski i mieszkanie dla woźnej.
W porównaniu z poprzednimi warunkami, szkoła zyskała więcej miejsca a budynek był wyłącznie do jej własnego użytku. 31 marca 1947 roku nastąpiło uroczyste otwarcie szkoły. Na uroczystość przybyły władze oświatowe i przedstawiciele prasy. Zachowały się z tej uroczystości ciekawe artykuły z "Głosu" i "Kuriera Wielkopolskiego".
Szkoła z roku na rok coraz bardziej się rozwijała. Doskonalono metody nauczania, wprowadzono nowy przedmiot - przysposobienie zawodowe.
Działalność szkoły specjalnej zyskiwała coraz większe zrozumienie wśród społeczeństwa. Stale przybywało uczniów. Czyniono starania o inny, lepszy budynek. W roku 1951 przyznano szkole murowany, dwupiętrowy budynek przy narożniku ul. Strusia i Głogowskiej.
Po remoncie i adaptacji mieściło się tam 7 izb lekcyjnych, sala gimnastyczna z szatnią, kancelaria i pokój nauczycielski, sekretariat, gabinet lekarski, biblioteka i sala do ćwiczeń ortofonicznych oraz mieszkanie dla woźnego.
Odgruzowano teren szkolny i wybudowano w sąsiedztwie szkoły parterowy budynek przeznaczony
na warsztaty przysposobienia zawodowego. Urządzono ogródek szkolny. Dnia l stycznia 1953 roku szkoła otrzymała nazwę SZKOŁY PODSTAWOWEJ SPECJALNEJ NR l w Poznaniu. Dnia 3 października 1955 roku utworzono dodatkową klasę dla dzieci głęboko upośledzonych. Prowadziła ją pracownica Poradni Zdrowia Psychicznego - Izabela Kozłowska.
Szkoła rozwija się i bogaci. Zmienia się na korzyść stosunek do niej rodziców i społeczeństwa.
W 1961 roku dyrektor Ignacy Wałkowski obchodzi przepiękny jubileusz - 40 lecie pracy pedagogicznej. W wywiadzie dla "Słowa Powszechnego" mówi: "Przy końcu mojej kariery z przyjemnością patrzę na rezultaty.
To daje olbrzymie zadowolenie. Z radością obserwuję losy swych wychowanków, wielu z nich przywróconych zostało rodzinie i społeczeństwu".
W 1969 roku dyrektorem szkoły zostaje Władysław Gramowski. W dwa lata później, władze oświatowe przenoszą szkołę do budynku po zlikwidowanej Szkole Podstawowej Nr 12 przy ul. Głogowskiej. Położenie szkoły przy ruchliwej ulicy Głogowskiej a także wspólne wejście, korytarze i boisko ze średnią szkołą muzyczną, nie było korzystne dla naszych uczniów. W gmachu przy ul. Głogowskiej pracowano 6 lat. W tym czasie w roku 1974 dyrektorem szkoły została Bogumiła Reiter.
Rok 1977 przynosi wielkie zmiany. Najstarsza szkoła specjalna w Polsce otrzymuje przepiękny, przestronny budynek szkolny przy ul. Swoboda 41. Mieściła się tu Szkoła Podstawowa Nr 93, która uległa likwidacji.
Rok 1977/78 rozpoczął się w nowej, pięknej szkole. Przeniesiono tu również uczniów i część grona pedagogicznego ze Szkoły Podstawowej Nr 103, którą przekształcono w Szkołę Życia.
W nowym budynku jest 14 sal lekcyjnych i 4 pracownie do zajęć praktyczno-technicznych. Ponadto znajdują się tu magazyny, sala gimnastyczna, kuchnia z zapleczem, świetlica, biblioteka, pokój nauczycielski, gabinet dyrektora, sekretariat, gabinet lekarski i stomatologiczny, harcówka i pomieszczenie dla Spółdzielni Uczniowskiej.
W 1979 roku dyrektorem zostaje Maria Piotrkowska. Od tego samego roku szkoła staje się szkołą ćwiczeń dla studentów pedagogiki specjalnej i psychologii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.
4 czerwca 1986 roku odbyła się wielka uroczystość nadania szkole imienia Jana Brzechwy, z udziałem przedstawicieli władz oświatowych, samorządowych oraz zaprzyjaźnionych organizacji i zakładów opiekuńczych. Od tego momentu dzień 4 czerwca jest świętem szkoły.
Uczniowie wraz z nauczycielami przygotowują konkursy wiedzy o Janie Brzechwie, inscenizację utworów, konkursy plastyczne i różne zabawy.
Przy okazji nadania imienia powstał hymn Szkoły Podstawowej Specjalnej Nr 101, napisany
i skomponowany przez nauczycieli naszej szkoły.
W roku 1991 nowym dyrektorem szkoły wybranym w konkursie, zostaje kolega z naszego grona
mgr Ryszard Koterba. Znamiennym jest fakt, że w stuletniej działalności tej placówki, jest to dopiero szósty jej dyrektor.
Od tego czasu, szkoła przeżywa intensywny rozkwit i rozwój. W 1997 roku z okazji obchodów 100 - lecia, szkoła otrzymała sztandar, który towarzyszy ważniejszym uroczystościom szkolnym i na której składają przysięgę uczniowie wstępujący do szkoły oraz wychodzący z niej absolwenci.
Reforma oświaty w roku 1999/2000, wprowadza podział na sześcioletnią szkołę podstawową i trzyletnie gimnazjum specjalne.
Od 2000 roku prowadzone są między innymi zajęcia psychoedukacyjne z uczniami w każdej grupie wiekowej, wg programu autorskiego jednej z koleżanek nauczycielek. Systematycznie poszerza się też współpraca ze środowiskiem.
W roku 2001 zostaje utworzony Zespół Szkół Specjalnych. W tym samym roku otwierane są klasy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym na I etapie edukacyjnym.
Od 2003 roku została utworzona Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 5, we współpracy z Centrum Kształcenia Praktycznego oraz Szkoła Przysposabiająca do Pracy nr 1 dla młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym.
Szkoła rozwija się, przygotowywane są nowe propozycje kierunków zawodowych dla kształcenia ponadgimnazjalnego.
Wprowadzony jest język obcy nowożytny (język angielski) oraz nowe zajęcia edukacyjne a także różnorodne formy zajęć pozalekcyjnych. Została utworzona nowa pracownia komputerowa współfinansowana przez Europiejski Fundusz Społeczny do nauczania informatyki.
Pomieszczenia szkoły systematycznie są odnawiane i doposażone w nowy sprzęt oraz pomoce dydaktyczne. Rozwój szkoły widać na każdym miejscu.
Na przestrzeni tylu lat istnienia, zmieniały się czasy i historia Polski. Szkoła nasza rozwijała się, zmieniała wiele razy budynek, wrastała w nasze miasto.
Absolwenci szkoły często nas odwiedzają, bardzo mile wspominają lata tutaj spędzone, a niekiedy szukają u nas pomocy w rozwiązywaniu swych życiowych problemów.
Szkoła nasza w swoich działaniach realizuje cel nadrzędny, jakim jest przygotowanie dziecka specjalnej troski do nauki zawodu i pełnego funkcjonowania w społeczeństwie.
W roku 1896 lub 1897 Poznań doczekał się otwarcia szkoły dla dzieci upośledzonych umysłowo.
Była ona założona przez Niemców, ponieważ Wielkopolska w tych latach była pod zaborem pruskim. Niemcy kierowali do szkoły specjalnej dzieci polskie, które nie chciały się uczyć w znienawidzonych szkołach niemieckich i nie wykazywały żadnego zapału do nauki. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, Naczelna Rada Ludowa zniosła istniejącą szkołę specjalną, która dopiero w 1923 roku wznowiła działalność.
Siedzibą szkoły był barak przy ul. Wielkie Garbary nr 25, był to barak murowany, miał obszerne i jasne sale, duże boisko i szkolny ogródek. Jednak duża odległość od śródmieścia i nieefektowny wygląd zewnętrzny baraku nie były korzystne dla działalności szkoły. Pierwszym kierownikiem szkoły był Franciszek Kuhn. W 1935 roku utworzono filię istniejącej szkoły przy ul. Grunwaldzkiej 3. W trzy lata później filia stała się samodzielną szkołą.
Kierownikiem tej szkoły został Franciszek Kuhn, a na jego miejsce w szkole Specjalnej nr 38 powołano Ignacego Wałkowskiego. We wrześniu 1939 roku budynek szkolny został zajęty najpierw przez polskie jednostki wojskowe a później przez hitlerowców. Niemcy doprowadzili szkolnictwo i budynki do zupełnej ruiny.
Po wyzwoleniu Poznania przyznano szkole tymczasowe pomieszczenie w budynku szkoły powszechnej przy ul. Dąbrowskiego 73. Do pracy zgłosili się: kierownik Ignacy Wałkowski oraz nauczyciele - Wanda Wojnarowska i Stanisław Jarantowski. Nie wrócił Franciszek Kuhn, zamordowany przez Niemców w obozie koncentracyjnym w 1940 roku.
9 września 1945 roku rozpoczęto naukę. Zapisano 40 uczniów, utworzono 2 oddziały. Warunki pracy
i nauki były bardzo trudne. Wspólne pomieszczenia szkoły specjalnej i powszechnej nie było korzystne, gdyż dzieci upośledzone umysłowo stale były narażone na zaczepki i przykrości ze strony pozostałych uczniów. Zgłaszało się też coraz więcej dzieci a szkoła nie mogła wszystkich przyjąć z powodu braku miejsc.
Kierownictwo szkoły i Komitet Rodzicielski usilnie starali się o inne, lepsze pomieszczenie dla szkoły. Starania zostały uwieńczone sukcesem. 13 stycznia 1947 roku nastąpiła przeprowadzka do nowej siedziby przy ul. Klaudyny Potockiej 16. Miała ona 5 izb lekcyjnych, kancelarię, pokój nauczycielski i mieszkanie dla woźnej.
W porównaniu z poprzednimi warunkami, szkoła zyskała więcej miejsca a budynek był wyłącznie do jej własnego użytku. 31 marca 1947 roku nastąpiło uroczyste otwarcie szkoły. Na uroczystość przybyły władze oświatowe i przedstawiciele prasy. Zachowały się z tej uroczystości ciekawe artykuły z "Głosu" i "Kuriera Wielkopolskiego".
Szkoła z roku na rok coraz bardziej się rozwijała. Doskonalono metody nauczania, wprowadzono nowy przedmiot - przysposobienie zawodowe.
Działalność szkoły specjalnej zyskiwała coraz większe zrozumienie wśród społeczeństwa. Stale przybywało uczniów. Czyniono starania o inny, lepszy budynek. W roku 1951 przyznano szkole murowany, dwupiętrowy budynek przy narożniku ul. Strusia i Głogowskiej.
Po remoncie i adaptacji mieściło się tam 7 izb lekcyjnych, sala gimnastyczna z szatnią, kancelaria i pokój nauczycielski, sekretariat, gabinet lekarski, biblioteka i sala do ćwiczeń ortofonicznych oraz mieszkanie dla woźnego.
Odgruzowano teren szkolny i wybudowano w sąsiedztwie szkoły parterowy budynek przeznaczony
na warsztaty przysposobienia zawodowego. Urządzono ogródek szkolny. Dnia l stycznia 1953 roku szkoła otrzymała nazwę SZKOŁY PODSTAWOWEJ SPECJALNEJ NR l w Poznaniu. Dnia 3 października 1955 roku utworzono dodatkową klasę dla dzieci głęboko upośledzonych. Prowadziła ją pracownica Poradni Zdrowia Psychicznego - Izabela Kozłowska.
Szkoła rozwija się i bogaci. Zmienia się na korzyść stosunek do niej rodziców i społeczeństwa.
W 1961 roku dyrektor Ignacy Wałkowski obchodzi przepiękny jubileusz - 40 lecie pracy pedagogicznej. W wywiadzie dla "Słowa Powszechnego" mówi: "Przy końcu mojej kariery z przyjemnością patrzę na rezultaty.
To daje olbrzymie zadowolenie. Z radością obserwuję losy swych wychowanków, wielu z nich przywróconych zostało rodzinie i społeczeństwu".
W 1969 roku dyrektorem szkoły zostaje Władysław Gramowski. W dwa lata później, władze oświatowe przenoszą szkołę do budynku po zlikwidowanej Szkole Podstawowej Nr 12 przy ul. Głogowskiej. Położenie szkoły przy ruchliwej ulicy Głogowskiej a także wspólne wejście, korytarze i boisko ze średnią szkołą muzyczną, nie było korzystne dla naszych uczniów. W gmachu przy ul. Głogowskiej pracowano 6 lat. W tym czasie w roku 1974 dyrektorem szkoły została Bogumiła Reiter.
Rok 1977 przynosi wielkie zmiany. Najstarsza szkoła specjalna w Polsce otrzymuje przepiękny, przestronny budynek szkolny przy ul. Swoboda 41. Mieściła się tu Szkoła Podstawowa Nr 93, która uległa likwidacji.
Rok 1977/78 rozpoczął się w nowej, pięknej szkole. Przeniesiono tu również uczniów i część grona pedagogicznego ze Szkoły Podstawowej Nr 103, którą przekształcono w Szkołę Życia.
W nowym budynku jest 14 sal lekcyjnych i 4 pracownie do zajęć praktyczno-technicznych. Ponadto znajdują się tu magazyny, sala gimnastyczna, kuchnia z zapleczem, świetlica, biblioteka, pokój nauczycielski, gabinet dyrektora, sekretariat, gabinet lekarski i stomatologiczny, harcówka i pomieszczenie dla Spółdzielni Uczniowskiej.
W 1979 roku dyrektorem zostaje Maria Piotrkowska. Od tego samego roku szkoła staje się szkołą ćwiczeń dla studentów pedagogiki specjalnej i psychologii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.
4 czerwca 1986 roku odbyła się wielka uroczystość nadania szkole imienia Jana Brzechwy, z udziałem przedstawicieli władz oświatowych, samorządowych oraz zaprzyjaźnionych organizacji i zakładów opiekuńczych. Od tego momentu dzień 4 czerwca jest świętem szkoły.
Uczniowie wraz z nauczycielami przygotowują konkursy wiedzy o Janie Brzechwie, inscenizację utworów, konkursy plastyczne i różne zabawy.
Przy okazji nadania imienia powstał hymn Szkoły Podstawowej Specjalnej Nr 101, napisany
i skomponowany przez nauczycieli naszej szkoły.
W roku 1991 nowym dyrektorem szkoły wybranym w konkursie, zostaje kolega z naszego grona
mgr Ryszard Koterba. Znamiennym jest fakt, że w stuletniej działalności tej placówki, jest to dopiero szósty jej dyrektor.
Od tego czasu, szkoła przeżywa intensywny rozkwit i rozwój. W 1997 roku z okazji obchodów 100 - lecia, szkoła otrzymała sztandar, który towarzyszy ważniejszym uroczystościom szkolnym i na której składają przysięgę uczniowie wstępujący do szkoły oraz wychodzący z niej absolwenci.
Reforma oświaty w roku 1999/2000, wprowadza podział na sześcioletnią szkołę podstawową i trzyletnie gimnazjum specjalne.
Od 2000 roku prowadzone są między innymi zajęcia psychoedukacyjne z uczniami w każdej grupie wiekowej, wg programu autorskiego jednej z koleżanek nauczycielek. Systematycznie poszerza się też współpraca ze środowiskiem.
W roku 2001 zostaje utworzony Zespół Szkół Specjalnych. W tym samym roku otwierane są klasy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym na I etapie edukacyjnym.
Od 2003 roku została utworzona Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 5, we współpracy z Centrum Kształcenia Praktycznego oraz Szkoła Przysposabiająca do Pracy nr 1 dla młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym.
Szkoła rozwija się, przygotowywane są nowe propozycje kierunków zawodowych dla kształcenia ponadgimnazjalnego.
Wprowadzony jest język obcy nowożytny (język angielski) oraz nowe zajęcia edukacyjne a także różnorodne formy zajęć pozalekcyjnych. Została utworzona nowa pracownia komputerowa współfinansowana przez Europiejski Fundusz Społeczny do nauczania informatyki.
Pomieszczenia szkoły systematycznie są odnawiane i doposażone w nowy sprzęt oraz pomoce dydaktyczne. Rozwój szkoły widać na każdym miejscu.
Na przestrzeni tylu lat istnienia, zmieniały się czasy i historia Polski. Szkoła nasza rozwijała się, zmieniała wiele razy budynek, wrastała w nasze miasto.
Absolwenci szkoły często nas odwiedzają, bardzo mile wspominają lata tutaj spędzone, a niekiedy szukają u nas pomocy w rozwiązywaniu swych życiowych problemów.
Szkoła nasza w swoich działaniach realizuje cel nadrzędny, jakim jest przygotowanie dziecka specjalnej troski do nauki zawodu i pełnego funkcjonowania w społeczeństwie.
Zespół Szkół nr 101 w Poznaniu
